Хутбаи видоъ
Эй мардум!
Сухани маро хуб гӯш кунед.
Намедонам, шояд баъд аз ин сол дигар ҳаргиз бо шумо дар ин ҷо абадан во нахоҳам шуд.
Эй мардум!
Чӣ тавре ки рӯзи Арафа рӯзи муқаддас аст, моҳи Зулҳиҷҷа моҳи муқаддас аст, шаҳри Макка шаҳри муборак аст; ҷони шумо, молу амвол ва номуси шумо низ ҳамин тавр муқаддас аст ва аз ҳар гуна ҳамла эмин аст.
Ёронам!
Фардо ба Парвардигори худ мерасед ва аз ҳар ҳолу ҳаракати имрӯзаи шумо пурсида мешавад. Ҳаргиз баъд аз ман ба гумроҳиҳои пешина барнагардед ва якдигарро накушед. Ин васияти маро онҳое, ки ҳозир ҳастанд, ба онҳое, ки ҳозир нестанд, расонанд. Шояд касе, ки ба ӯ расонида мешавад, беҳтар аз шунаванда фаҳмида, онро ҳифз кунад.
Ёронам!
Ҳар кӣ назди ӯ амонате бошад, онро ба соҳибаш баргардонад.
Ҳама гуна фоиз бардошта шудааст, зери пои ман аст.
Аммо бояд асли қарзи худро баргардонед. На зулм кунед ва на зулм бинед.
Бо амри Худо фоизгирӣ дигар мамнӯъ аст. Ҳама гуна одатҳои зишти боқимонда аз даврони ҷоҳилият зери пои ман аст. Аввалин фоизе, ки ман бардоштам, фоизи Абдулмутталиб, писари Аббос аст.
Ёронам!
Қасоси хун, ки дар даврони ҷоҳилият ривоҷ дошт, низ бардошта шудааст. Аввалин қасоси хун, ки ман бардоштам, қасоси хуни Рабиа, набераи Абдулмутталиб аст.
Эй мардум!
Имрӯз шайтон қудрати таъсир ва ҳукмронии худро дар ин замини шумо абадан аз даст дод. Аммо агар дар корҳои хурде, ки ман бардоштам, ба ӯ итоат кунед, ин низ ӯро хушнуд мекунад. Барои ҳифзи дини худ аз инҳо парҳез кунед.
Эй мардум!
Ман ба шумо тавсия медиҳам, ки ҳуқуқи занонро риоя кунед ва дар ин бобат аз Худо битарсед. Шумо занонро ҳамчун амонати Худо гирифтаед; номус ва иффати онҳоро бо номи Худо ҳалол кардаед. Шумо бар занон ҳақ доред ва онҳо низ бар шумо ҳақ доранд. Ҳаққи шумо бар занон ин аст, ки хонаводаи худро ба касе, ки шумо намехоҳед, таҳқир накунанд. Ҳаққи занон бар шумо ин аст, ки мувофиқи урфу одат ҳамаи хӯрок ва либоси онҳоро таъмин кунед.
Эй мӯъминон!
Ба шумо ду амонат мегузорам, ки то замоне ки ба онҳо сахт часпед, ҳаргиз гумроҳ намешавед. Ин ду амонат китоби Худо — Қуръони Карим ва суннати Паёмбар аст.
Эй мӯъминон!
Сухани маро хуб гӯш кунед ва хуб ҳифз намоед! Мусулмон бародари мусулмон аст ва ҳамаи мусулмонон бародаранд. Ба ягон ҳаққи бародари динии худ таҷовуз кардан ҳалол нест. Фақат он чизе, ки бо ризоияти дил дода мешавад, истисно аст.
Ёронам!
Ба худ низ зулм накунед. Нафси шумо низ бар шумо ҳақ дорад.
Эй мардум!
Парвардигори шумо як аст. Падари шумо низ як аст. Ҳамаи шумо фарзандони Одам ҳастед ва Одам аз хок аст. Араб бар аҷам ва аҷам бар араб бартарӣ надорад; сурхпӯст бар сиёҳпӯст ва сиёҳпӯст бар сурхпӯст бартарӣ надорад. Бартарӣ танҳо дар тақво аст. Пеши Худо арзишмандтарини шумо онест, ки аз Ӯ бештар метарсад.
Эй мардум!
Парвардигори Азим ба ҳар соҳиби ҳақ ҳаққашро додааст. Ҳар кас барои гуноҳи худ ҷавобгар аст. Падар барои гуноҳи писар ва писар барои гуноҳи падар ҷавобгар нест.
Диққат кунед! Ин чор чизро ҳаргиз накунед:
Ба Худо ҳеҷ чизро шарик қарор надиҳед.
Ба ҷоне, ки Худо ҳаром ва дахлнопазир кардааст, беасос даст нарасонед.
Зино накунед.
Дуздӣ накунед.
Эй мардум!
Фардо аз ман мепурсанд. Чӣ мегӯед?
Асҳоби киром ҷавоб доданд:
"Паёми Худоро расондӣ; вазифаи рисолатро анҷом додӣ, ба мо васият ва насиҳат кардӣ — шаҳодат медиҳем."
Расули Худо ангушти шаҳодатро ба осмон бардошта, се бор гуфт:
"Шоҳид бош! эй Парвардигор!
Шоҳид бош! эй Парвардигор!
Шоҳид бош! эй Парвардигор!"
Ҳазрати Муҳаммад (Саллаллоҳу алайҳи ва саллам)