ຄວາມບໍ່ຍຸດຕິທຳໃນການແບ່ງປັນຊັບພະຍາກອນ, ຄວາມອົບອົ່ງ
ຜູ້ອ່ານທີ່ຄຸນຄ່າ,
ໃນຂະນະທີ່ທ່ານກຳລັງອ່ານບົດຄວາມນີ້, ທຸກ 4 ວິນາທີໃນໂລກມີຄົນໜຶ່ງເສຍຊີວິດເນື່ອງຈາກຄວາມອົບອົງ ຫຼື ເຫດຜົນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມອົບອົງ. ຜ່ານບົດຄວາມນີ້, ທ່ານແລະຂ້ອຍຈະຮ່ວມກັນເພື່ອເນັ້ນໃຫ້ເຫັນຄວາມສູນເສຍນີ້, ພ້ອມກັບຮຽນຮູ້ວ່າເຮົາຄວນໃຊ້ຊອບພະຍາກອນດ້ວຍຄວາມຕະຫຍັດ ແລະຈິດສຳນຶກໃນການແບ່ງປັນ.
ສູດຂອງການເສຍຊີວິດເນື່ອງຈາກຄວາມອົບອົງນັ້ນງ່າຍຫຼາຍ: ໃນໂລກມີຊອບພະຍາກອນພຽງພໍ ແລະມີຄົນທີ່ຕ້ອງການຊອບພະຍາກອນນັ້ນ. ຖ້າມີຄວາມຕ້ອງການ, ດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມຮ່ວມກັນສາມາດສ້າງຊອບພະຍາກອນນີ້ໄດ້ດ້ວຍກຳລັງຄົນ ແລະແຮງງານ. ແຕ່ບໍ່ມີຄວາມພະຍາຍາມລວມທີ່ຈຳເປັນເພື່ອແກ້ໄຂບັນຫານີ້. ມີອຸປະສັກຢູ່ຫນ້າການເຂົ້າເຖິງຊອບພະຍາກອນ; ດັ່ງນັ້ນຊອບພະຍາກອນບໍ່ສາມາດເຖິງຄົນໄດ້ ແລະຄົນຈຶ່ງເສຍຊີວິດ.
ສ່ວນໃຫຍ່ຂອງການເສຍຊີວິດເນື່ອງຈາກຄວາມອົບອົງ ບໍ່ໄດ້ເກີດຈາກການຜະລິດທີ່ບໍ່ພຽງພໍ ແຕ່ເກີດຈາກ ບັນຫາການແຈກຈ່າຍ, ການເຂົ້າເຖິງ ແລະລະບົບ. ຄວາມອົບອົງນຳພາມາຊຶ່ງການທຸຈະລິດ, ຄວາມວຸ່ນວາຍ, ການເນ່າເປືອຍທາງສັງຄົມ.
ພວກເຮົາສາມາດນັບການສົງຄາມ, ວິກິດທາງການເມືອງ, ການເມືອງ, ສະຖານະຄວາມຄົງທີ່ບໍ່ຕ້ອງການໃຫ້ລະບົບນີ້ຖືກທຳລາຍ, ສາສະໜາ ແລະການເມືອງທີ່ຢູ່ເຫນືອຄົນ, ຄວາມເຫັນແກ່ຕົວເອງ, ແລະຄວາມຫຍິ້ງຍົກຕົນທີ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈຄົນທີ່ລົດລົງເປັນສາເຫດຫຼັກຂອງບັນຫາເຫຼົ່ານີ້.
ແທ້ຈິງແລ້ວ, ມະນຸດທຸກຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນຈັກກະວານນີ້ເທົ່າທຽມກັນ. ສິດໃນການມີຊີວິດຂອງທຸກຄົນເປັນສິ່ງສັກສິດ.
ການເສຍຊີວິດເນື່ອງຈາກຄວາມອົບອົງເປັນການສັງຫາມທາງສັງຄົມ. ສະມາຊິກທຸກຄົນໃນສັງຄົມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການເສຍຊີວິດເຫຼົ່ານີ້ໃນລະດັບເທົ່າກັນ.
ໃນໂລກມີ 197 ປະເທດ. ໃນໂລກທີ່ກຳລັງພັດທະນາ, ການຜະລິດຄວາມຕ້ອງການພື້ນຖານ ແລະການແບ່ງປັນໃຫ້ຄົນທີ່ຕ້ອງການໂດຍບໍ່ເລືອກປະເພດເປັນຄວາມຮັບຜິດຊອບທາງມະນຸດ ແລະຍັງຈຳເປັນຕ້ອງມີຄົນທີ່ມີຈິດຕັ້ງໃຈເພື່ອເຮັດໃຫ້ເກີດຂຶ້ນໄດ້.
ແລ້ວພວກເຮົາສາມາດເຮັດຫຍັງໄດ້ບ້າງ?
ພວກເຮົາສາມາດປ່ຽນຄວາມຮູ້ສຶກຂອງພວກເຮົາໃນຖະໜົນ, ເມືອງ, ບ້ານ, ພື້ນທີ່ໃຫ້ເປັນພฤຕິກຳໄດ້ບໍ? ນີ້ເປັນບັນຫາທີ່ບຸກຄົນຄົນດຽວບໍ່ສາມາດແກ້ໄດ້ງ່າຍໆ ແຕ່ດ້ວຍການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງທຸກຄົນສາມາດແກ້ໄດ້ງ່າຍດາຍ.
ສິ່ງທີ່ພວກເຮົາສາມາດເຮັດໄດ້ໃນລະດັບບຸກຄົນ;
1- ລົດການສິ້ນເປືອງ
ທຸກຄຳທີ່ເຮົາຕັກໃສ່ຈານ, ທຸກຫຍອດນ້ຳທີ່ເຮົາໃຊ້ເປືອງໂດຍບໍ່ຈຳເປັນ, ແທນທີ່ຈະເປັນອາຫານ ຫຼືນ້ຳທີ່ຂາດໃນພື້ນທີ່ອື່ນ. ການບໍ່ໃຊ້ເກີນຄວາມຈຳເປັນຈະສົ່ງຜົນກະທົບເກີນກວ່າທີ່ເຮົາຄິດ.
2- ຝຶກຝົນນິໄສການບໍລິໂພກຢ່າງມີຈິດສຳນຶກ,
ແທນທີ່ຈະຊື້ຂອງໂດຍບໍ່ວາງແຜນ, ຄວນຊື້ຕາມຄວາມຈຳເປັນ. ນິໄສການບໍລິໂພກນີ້ຈະນຳພາມາຊຶ່ງການຜະລິດຕາມຄວາມຈຳເປັນ.
3- ເພີ່ມການແບ່ງປັນອາຫານ,
ການເຮັດອາຫານໃຫ້ພຽງພໍບໍ່ເຫຼືອ ຫຼືແບ່ງປັນອາຫານທີ່ເຮັດແລ້ວ, ເຖິງແມ່ນຈະເບິ່ງເປັນຄວາມແຕກຕ່າງນ້ອຍໆ ແຕ່ຈະພັດທະນາວັດທະນະທຳການຮ່ວມມື ແລະສົ່ງເສີມການໃຊ້ຊອບພະຍາກອນຢ່າງມີປະສິດທິພາບ.
4- ສະໜັບສະໜຸນອົງການພາກສັງຄົມທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້,
ການສະໜັບສະໜຸນອົງການຊ່ວຍເຫຼືອທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ສາມາດຊ່ວຍໃຫ້ຄົນຫຼາຍໆເຂົ້າເຖິງຊອບພະຍາກອນໄດ້ໂດຍກົງ.
ການສ້າງຄວາມຮູ້ສຶກ:
ແບ່ງປັນ, ເວົ້າ, ອະທິບາຍບົດຄວາມນີ້... ບາງຄັ້ງການປ່ຽນແປງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ເລີ່ມຕົ້ນຈາກການແຜ່ຂະຫຍາຍຄວາມຄິດ.
ໃນລະດັບສັງຄົມ ແລະ ລະດັບໂລກພວກເຮົາສາມາດເຮັດຫຍັງໄດ້ບ້າງ?
ການປັບປຸງລະບົບແຈກຈ່າຍອາຫານ
ສ່ວນສຳຄັນຂອງອາຫານທີ່ຜະລິດໃນໂລກຖືກທິ້ງເສຍ, ໃນຂະນະທີ່ມີຄົນຫຼາຍລ້ານຄົນອົບອົງ.
ການຫຼຸດຜ່ອນສົງຄາມ ແລະ ວິກິດ:
ຄວາມອົບອົງມັກເຕີບໃຫຍ່ໃນເງົາຂອງສົງຄາມ. ແທນທີ່ຈະສ້າງຂີປະນາວຸດຂ້າມທະວີບ, ຄວນສ້າງເຄືອຂ່າຍຈັດຫາອາຫານຂ້າມທະວີບແທນ.
ການເສີມສ້າງນະໂຍບາຍການເກັບກ່ຽວ ແລະການຜະລິດ:
ການສະໜັບສະໜຸນຜູ້ຜະລິດທ້ອງຖິ່ນ, ການແຜ່ຂະຫຍາຍການເກັບກ່ຽວຢ່າງຍືນຍົງຈະສ້າງທາງອອກລະຍະຍາວ.
ຄວາມຮ່ວມມືລະດັບສາກົນ:
ຄວາມອົບອົງເປັນບັນຫາລະດັບໂລກ; ການແກ້ໄຂກໍຄວນເປັນລະດັບໂລກເຊັ່ນກັນ. ຄວນມີການປະສານງານລະຫວ່າງປະເທດ, ທຸກລັດຄວນໃຊ້ຊອບພະຍາກອນ ແລະແຮງງານບາງສ່ວນຂອງຕົນເພື່ອຕໍ່ສູ້ກັບຄວາມອົບອົງລະດັບສາກົນ.
ຄວນສ້າງເຄືອຂ່າຍຈັດຫາອາຫານສາກົນ. ຄົນທີ່ຕ້ອງການ, ຄົນທີ່ບໍ່ສາມາດເຂົ້າຮ່ວມແຮງງານ, ຄົນທີ່ບໍ່ສາມາດເຮັດວຽກໄດ້, ມະນຸດທົ່ວໂລກຄວນເອົາໃຈໃສ່.
ໂມເດວສູນກາງອາຫານ ແລະການຜະລິດສາກົນ
ໂມເດວນີ້ເປັນຄວາມຮູ້ສຶກດີໆໃນຄົນ. ໄດ້ຖືກພັດທະນາເພື່ອປຸກໃຫ້ເກີດຈິນຕະນາການຢ່າງຢູໂທເປຍ.
ແນວຄິດພື້ນຖານຂອງໂມເດວ: "Global Production Node (GPN)"
ຕາມໂມເດວນີ້, ທຸກປະເທດຄວນສ້າງ ສູນກາງການຜະລິດມາດຕະຖານ ໃນດິນແດນຂອງຕົນ. ສູນກາງເຫຼົ່ານີ້ຄວນເຊື່ອມຕໍ່ກັນ, ເປັນແບບໂມດູລາ ແລະມາດຕະຖານສາກົນ.
ໂຄງສ້າງສູນກາງຕົວຢ່າງ — 5 ຊັ້ນຜະລິດ
ທຸກສູນກາງ GPN ປະກອບດ້ວຍ 5 ຫນ່ວຍຜະລິດບັງຄັບດັ່ງນີ້:
ຫນ່ວຍ | ເນື້ອໃນ | ເປົ້າໝາຍຜົນຜະລິດ |
|---|---|---|
ຫນ່ວຍກະສິກຳ | ຂ້າວ, ຜັກ, ຖັ່ວ | ອາຫານພື້ນຖານ |
ຫນ່ວຍປະສົບສັດ | ໄກ່, ສັດໃຫຍ່, ເລີ້ງຜຶ້ງ | ໂປຣຕີນ, ນົມ, ນ້ຳເຜື້ອງ |
ຫນ່ວຍເຄື່ອງນຸ່ງຫົມ | ຝ້າຍ, ຂົນແກະ, ເສັ້ນດ້າຍ, ການຕັດເຢັບ | ເຄື່ອງນຸ່ງ, ຜ້າຫົມ |
ຫນ່ວຍພະລັງງານ | ພະລັງງານແສງຕາເວັນ, ລົມ, ຊີວະເຊື້ອໄຟ | ພະລັງງານສູນກາງເອງ |
ຫນ່ວຍຄັງແລະແຈກຈ່າຍ | ໂຊກເຊັນ, ການບັນຈຸຫີບ | ສົ່ງມອບໃຫ້ຜູ້ຕ້ອງການ |
(ຈຳນວນຊັ້ນທີ່ນີ້ສາມາດເພີ່ມໄດ້.)
ໂມເດວການຈັດສັນທີ່ດິນຕົວຢ່າງ
ແຕ່ລະລັດແບ່ງທີ່ດິນຕາມຄວາມສາມາດເຂົ້າຮ່ວມໃນອັດຕານີ້:
ພື້ນທີ່ທີ່ຈັດສັນທັງໝົດ → %100
├── %40 → ກະສິກຳ (ຂ້າວ, ຜັກ, ໝາກໄມ້)
├── %25 → ປະສົບສັດ (ທົ່ງຫຍ້າ + ເຮືອນສັດ)
├── %15 → ວັດຖຸດິບເຄື່ອງນຸ່ງ (ຝ້າຍ, ເສັ້ນໄຍພືດ)
├── %10 → ຜະລິດພະລັງງານ (ແຜ່ນພະລັງງານ, ພື້ນທີ່ກຳເນີດລົມ)
└── %10 → ລ໋ອຈິສຕິກ, ຄັງ, ສູນປະມວນຜົນ
ໃນໂມເດວນີ້ໃຜເຮັດຫຍັງ?
ບຸກຄົນທີ່ສາມາດເຮັດວຽກໄດ້,
ຜະລິດໃນສູນກາງແບບມີຄ່າຈ້າງ/ອາສາສະໝັກ
ມີສ່ວນຮ່ວມໃນສະຖານະການຜະລິດເກີນໃສ່ສະຖານະການສາກົນ
ບຸກຄົນທີ່ຈະໄດ້ຮັບຊອບພະຍາກອນຖືກກຳນົດ.
ເຂົ້າຮ່ວມໃນກຸ່ມຜູ້ບໍລິໂພກ
ສິດໄດ້ຮັບຈາກກຸ່ມຜູ້ຜະລິດຖືກຈັດສັນໂດຍອັດຕະໂນມັດ
ລັດ
ຈັດສັນທີ່ດິນ, ສ້າງຄົງສ້າງພື້ນຖານ
ກວດກາສູນກາງຂອງຕົນ
ຮັບຜິດຊອບສ່ວນແບ່ງໃນສະຖານະການສາກົນ
ລະບົບປະສານງານສາກົນ
ທຸກສູນກາງ ທັງຜະລິດ ແລະຮັບ
ຜະລິດເກີນ → ສົ່ງເຂົ້າສະຖານະການສາກົນ
ພື້ນທີ່ທີ່ຂາດ → ຮັບຈາກສະຖານະການ
ຫຼັກການມາດຕະຖານສາກົນ
ມາດຕະຖານດ້ານກາຍະພາບ — ໂຄງສ້າງໂມດູລາເຫມືອນກັນ, ຂະໜາດເທົ່າກັນ
ມາດຕະຖານການຜະລິດ — ໝວດໝູ່ເມັດພັນເຫມືອນກັນ, ມາດຕະຖານການດູແລເຫມືອນກັນ
ມາດຕະຖານຂໍ້ມູນ — ລາຍງານການຜະລິດ/ບໍລິໂພກແບບດິຈິຕອລ
ມາດຕະຖານການແຈກຈ່າຍ — ການບັນຈຸຫີບ, ການຕິດສະຫຼາກ, ກົດລະບຽບໂຊກເຊັນ
ມາດຕະຖານການກວດກາ — ການຜັນຜວນຜູ້ສັງເກດສາກົນ
ການຄຳນວນໂຄຕາ
ໂຄຕາປະເທດ = (ປະຊາກອນ × ເປົ້າໝາຍການຜະລິດຕໍ່ຄົນ) + ສ່ວນແບ່ງສະຖານະການສາກົນ
ສ່ວນແບ່ງສະຖານະການສາກົນ = ສັດສ່ວນເພີ່ມຕາມ GDP
ປະເທດຮຳລ່ຳລວຍສົ່ງສ່ວນແບ່ງຫຼາຍກວ່າ; ປະເທດອ່ອນແອບຜະລິດນ້ອຍແຕ່ຮັບໄດ້ຫຼາຍກວ່າr.
ຈຸດແຂງແຮງຂອງແບບຈຳລອງ
ສາມາດທຳຊ້ຳໄດ້ — ແບບພິມດຽວກັນນີ້ສາມາດນຳໃຊ້ໄດ້ທຸກທີ່
ສາມາດຂະຫຍາຍໄດ້ — ປະເທດນ້ອຍສ້າງ hub ນ້ອຍ, ປະເທດໃຫຍ່ສ້າງ hub ໃຫຍ່
ເປັນອິດສະຫຼາດ — ແຕ່ລະ hub ຜະລິດພະລັງງານເອງ, ບໍ່ພຶງພາອອກ
ຍຸດິທຳ — ການມີສ່ວນຮ່ວມຕາມຄວາມສາມາດ, ການແຈກຈ່າຍຕາມຄວາມຕ້ອງການ
ໂປ່ງໃສ — ຂໍ້ມູນທັງໝົດເປັນດິຈິຕອລ, ສາມາດກວດສອບໄດ້
ຄຳສຸດທ້າຍ
ຄວາມອົບຫິວບໍ່ແມ່ນພຣະຊະຕາ.
ຄວາມອົບຫິວແມ່ນບັນຫາທີ່ສາມາດແກ້ໄຂໄດ້.
ແລະທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ, ຄວາມອົບຫິວບໍ່ແມ່ນທາງເລືອກ; ແຕ່ການເຮັດເປັນບໍ່ເຫັນຄວາມອົບຫິວແມ່ນທາງເລືອກ.
ການປ່ຽນແປງນ້ອຍໆທີ່ເຈົ້າເຮັດວັນນີ້,
ອາດຈະສົ່ງຜົນຕໍ່ຊີວິດຂອງຄົນຜູ້ໜຶ່ງໃນມື້ພຸ່ງນີ້.
ຢ່າລືມ:
ໂລກນີ້ໃຫຍ່ພຽງພໍສຳລັບທຸກຄົນ…