O Sermón de Despedida
¡Oh xente!
Escoitade ben as miñas palabras.
Non sei, quizais despois deste ano non volva atoparme convosco aquí para sempre.
¡Oh xente!
Así como o día de Arafat é un día sagrado, así como o mes de Zilhicce é un mes sagrado, así como a cidade de Meca é unha cidade bendita; así tamén as vosas vidas, os vosos bens e as vosas honras son sagradas e están a salvo de toda agresión.
¡Compañeiros meus!
Mañá atoparédesvos co voso Señor e seredes preguntados por todas as vosas accións de hoxe. Non volvedes, despois de min, ás antigas desviacións matándovos uns a outros. Que os que están aquí transmitan esta recomendación aos que non están. Pode ser que quen reciba a mensaxe a entenda e a garde mellor ca quen a escoitou aquí.
¡Compañeiros meus!
Quen teña un depósito, que o devolva ao seu dono.
Todo tipo de usura foi abolida, está baixo os meus pés.
Porén, debedes pagar o principal da vosa débeda. Non cometades inxustiza nin sufrades inxustiza.
Por orde de Deus, a usura está prohibida. Toda clase deste feo costume da ignorancia está baixo os meus pés. O primeiro xuros que abolín é o de Abbas, fillo de Abdulmuttalib.
¡Compañeiros meus!
As vinganzas de sangue da época da ignorancia tamén foron abolidas. A primeira vinganza de sangue que abolín é a de Rabia, neto de Abdulmuttalib.
¡Oh xente!
Hoxe o demo perdeu para sempre o poder de exercer influencia e dominio nestas terras vosas. Pero se lle obedecedes en pequenas cousas que considerades insignificantes, fóra do que abolín, iso tamén o satisfará. Gardádevos disto para protexer a vosa relixión.
¡Oh xente!
Aconséllovos que respectedes os dereitos das mulleres e que temades a Deus neste asunto. Tomastes as mulleres como un depósito de Deus; fixéstesvos lícitos os seus honores e castidade dando a vosa palabra en nome de Deus. Vós tedes dereitos sobre as mulleres e elas sobre vós. O voso dereito sobre as mulleres é que non permitan que ninguén que non vos agrade entre no fogar familiar. O dereito das mulleres sobre vós é que lles garantades, segundo o costume, todo tipo de alimento e vestido.
¡Oh crentes!
Déixovos dous depósitos que, mentres vos aferredes a eles con firmeza, nunca vos desviaredes do camiño. Estes depósitos son o Libro de Deus, o Corán, e a Sunna do Profeta.
¡Oh crentes!
Escoitade ben as miñas palabras e gardádeas! O musulmán é irmán do musulmán e todos os musulmáns son irmáns. Non é lícito atentar contra ningún dereito do voso irmán relixioso. Só é válido se se concede de bo grado.
¡Compañeiros meus!
Non vos fagades inxustiza a vós mesmos. A vosa alma tamén ten dereitos sobre vós.
¡Oh xente!
O voso Señor é un, o voso pai tamén é un. Todos sodes fillos de Adán, e Adán foi creado do po. Así como o árabe non ten superioridade sobre o non árabe, nin o non árabe sobre o árabe; tampouco o de pel vermella sobre o de pel negra, nin o de pel negra sobre o de pel vermella. A superioridade só está na piedade. O máis valioso ante Deus é o que máis O teme.
¡Oh xente!
O Altísimo concedeu a cada quen o seu dereito. Cada un é responsable só do seu propio delito. O pai non é responsable do delito do fillo, nin o fillo do delito do pai.
Atención! Non fagades absolutamente estas catro cousas:
Non asociades nada con Deus.
Non quiteis a vida que Deus declarou sagrada sen xusta causa.
Non cometed adulterio.
Non roubedes.
¡Oh xente!
Mañá preguntaranme por vós. Que responderedes?
Os Nobres Compañeiros responderon:
"Testemuñamos que transmitiches a mensaxe de Deus; cumpriches coa túa misión profética, e nos aconsellaches e advertiches."
O Mensaxeiro de Deus, levantando o dedo índice cara ao ceo, dixo tres veces
"Sé testemuña, oh Señor!
Sé testemuña, oh Señor!
Sé testemuña, oh Señor!"
O Profeta Muhammad, que a paz e as bendicións de Deus sexan con el